Δημιουργείται ο μεγαλύτερος ελληνικός καλλιτεχνικός κόμβος που έρχεται να ανατρέψει το κατεστημένο.
Έρχεται να συγκρουστεί με τους μεγάλους και να αλλάξει το σκηνικό.
Σε λίγες μέρες οι ανακοινώσεις.
Όλα πλέον έχουν δρομολογηθεί.
Η πρώτη ανακοίνωση σε λίγες μέρες από εδώ.
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ - επεισόδιο 9ο
Το ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ είναι ο αποτυχημένος τίτλος ενός αποτυχημένου βιβλίου που το απέρριψε όποιος εκδότης το διάβασε. Για αυτό λοιπόν και εγώ αποφάσισα να το αφήσω στην αιωνιότητα ανεβάζοντάς το στο internet.
ΠΡΟΣΟΧΗ.. οποιασδήποτε μορφής χρήση αυτού του κειμένου ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ. Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα. Μωρέ μακάρι να το διαβάσετε και να σας ξεκλέψει κανένα χαμόγελο.
(συνέχεια από το προηγούμενο post 5 Ιουλίου 2007)
Μάγκας Ορέστης
Ο μάγκας είναι άνθρωπος σωστός και ντόμπρος.
Μεγάλωσε με τις αρχές της ηθικής. Μ' αυτές πρέπει
να προχωρήσει ο κόσμος. Δεν δέχεται αστεία, χειρονομίες
και πειράγματα. Δεν προσβάλλει, δεν θέλει να τον προσβάλλουν
δεν κοιτάει περίεργα, δεν θέλει να τον κοιτάνε περίεργα .
Αξίζει να σκοτώσεις για την οικογένειά σου. Αξίζει να θυσιαστείς για
τους φίλους σου.
ΠΡΟΣΟΧΗ.. οποιασδήποτε μορφής χρήση αυτού του κειμένου ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ. Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα. Μωρέ μακάρι να το διαβάσετε και να σας ξεκλέψει κανένα χαμόγελο.
(συνέχεια από το προηγούμενο post 5 Ιουλίου 2007)
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3Ο
Νόκ, νοκ...
Η ώρα έφτασε να είναι 10 και μαζί της έφερε όλη την επισημότητα της
στιγμής. Αν ήταν ταινία, η εικόνα θ' ακολουθούσε το πρόσωπο του Ορέστη καρέ καρέ να ξεκινά από το ρολόι και να ταξιδεύει προς την πόρτα, που βογκούσε με πανιά της την αγωνία και την προσμονή. Τίποτα σημαντικό για την ανθρωπότητα ή τον κόσμο. Τίποτα ενδιαφέρον για όλους τους άλλους... άκρως όμως απόρρητο και τρελό μυστικό για δύο από τα πέντε δισεκατομμύρια άτομα πάνω στη γη. Ο Στέφανος φάνηκε συνεπής στο ραντεβού με τον άλλο του εαυτό.
-«Εγώ είμαι έτοιμος να σεργιανίσω απόψε στη στεριά» και έδειξε υπερήφανα την σακούλα που κρατούσε στο χέρι.
-«Και εγώ μια τσάρκα θα την κάνω μόρτη» απήντησε ο Ορέστης, ανοίγοντας με μια βαριά και αργή κίνηση το οπτικό πεδίο του φίλου του προς τη δική του
τσάντα, που αναπαυόταν και περίμενε να βγάλει τα καλά της στην κόκκινη
πολυθρόνα του δωματίου. Οι 2 άντρες διάλεξαν χώρους και απομακρύνθηκε ο ένας από τον άλλο με βιασύνη και απόλυτη μυστικοπάθεια.
[10.17 στην τουαλέτα] Ένα ψεύτικο μουστάκι παχύ και έντονο πάνω στο
ντουλαπάκι, 2 ταλαιπωρημένα παπούτσια κάτω από τον νιπτήρα και ο Στέφανος προσπαθώντας να χαλάσει τα μαλλιά του με μια τσατσάρα κοιτάζει τον καθρέφτη και λέει στον Στέφανο «αυτά δεν γίνονται».
[10.18 στο υπνοδωμάτιο] Ένα ψεύτικο λεπτό και γυαλιστερό μουστάκι στο
κομοδίνο, ένα ολοκαίνουριο καβουράκι, που σου εμπνέει σεβασμό, βασιλικά
τοποθετημένο στο κρεβάτι και ο Ορέστης προβάροντας το ύφος του, κοιτάζει
στον καθρέφτη και λέει στον Ορέστη «αυτά δεν γίνονται».
10.31... «είσαι έτοιμος ρε;» Ένας άγνωστος τύπος με το αριστερό χέρι στην
τσέπη του, που τσαλάκωνε ελαφρώς το μαύρο σακάκι (συνέχεια του μαύρου
παντελονιού και των μαύρων σκαρπινιών) με το τσιγάρο στο στόμα και το κεφάλι γερμένο μάγκικα προς τα αριστερά ακριβώς κάτω από το προσεγμένο -όπως τα υπόλοιπα- καβουράκι... φώναζε επιβλητικά απαιτώντας απάντηση και πάντοτε προσπαθώντας να ξεπεράσει το άγχος του μήπως και ξεκολλήσει το μουστάκι, που δεν είχε τοποθετήσει σωστά πάνω του.
-«Βίρα τις άγκυρες» Η πόρτα άνοιξε και από την τουαλέτα ξεπρόβαλε ένας τύπος βαρύς με ανοιχτό πουκάμισο στο στήθος και με γυρισμένα μανίκια ως τα μπράτσα (στολισμένα με τατουάζ γοργόνες). Από το κλειστό του στόμα κρεμόταν δεξιά μια σκαλιστή ξύλινη πίπα. Το παντελόνι του κουρασμένο σαν το βλέμμα του. Ο δεύτερος άγνωστος τύπος του σπιτιού απάντησε χωρίς να αφήσει περιθώρια για περαιτέρω διάλογο και πάντοτε προσπαθώντας να ξεπεράσει το άγχος του μήπως και ξεκολλήσει το μουστάκι, που δεν είχε τοποθετήσει σωστά πάνω του.
Καπετάν Στέφανος
Έχει ταξιδέψει μίλια άπειρα όσα
και τ' αστέρια. Του αρέσει η θάλασσα, φοβάται
τη στεριά. Αν δεν κουνιέται, ζαλίζεται και αν δεν
βρέχεται, κρυώνει. Ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς
και κακούς. Αποφάσισε να πάει στα καράβια
για να μάθει τον κόσμο και τη ζωή.
Ξέρει ότι τη ζωή ακόμα δεν την έμαθε.
Νόκ, νοκ...
Η ώρα έφτασε να είναι 10 και μαζί της έφερε όλη την επισημότητα της
στιγμής. Αν ήταν ταινία, η εικόνα θ' ακολουθούσε το πρόσωπο του Ορέστη καρέ καρέ να ξεκινά από το ρολόι και να ταξιδεύει προς την πόρτα, που βογκούσε με πανιά της την αγωνία και την προσμονή. Τίποτα σημαντικό για την ανθρωπότητα ή τον κόσμο. Τίποτα ενδιαφέρον για όλους τους άλλους... άκρως όμως απόρρητο και τρελό μυστικό για δύο από τα πέντε δισεκατομμύρια άτομα πάνω στη γη. Ο Στέφανος φάνηκε συνεπής στο ραντεβού με τον άλλο του εαυτό.
-«Εγώ είμαι έτοιμος να σεργιανίσω απόψε στη στεριά» και έδειξε υπερήφανα την σακούλα που κρατούσε στο χέρι.
-«Και εγώ μια τσάρκα θα την κάνω μόρτη» απήντησε ο Ορέστης, ανοίγοντας με μια βαριά και αργή κίνηση το οπτικό πεδίο του φίλου του προς τη δική του
τσάντα, που αναπαυόταν και περίμενε να βγάλει τα καλά της στην κόκκινη
πολυθρόνα του δωματίου. Οι 2 άντρες διάλεξαν χώρους και απομακρύνθηκε ο ένας από τον άλλο με βιασύνη και απόλυτη μυστικοπάθεια.
[10.17 στην τουαλέτα] Ένα ψεύτικο μουστάκι παχύ και έντονο πάνω στο
ντουλαπάκι, 2 ταλαιπωρημένα παπούτσια κάτω από τον νιπτήρα και ο Στέφανος προσπαθώντας να χαλάσει τα μαλλιά του με μια τσατσάρα κοιτάζει τον καθρέφτη και λέει στον Στέφανο «αυτά δεν γίνονται».
[10.18 στο υπνοδωμάτιο] Ένα ψεύτικο λεπτό και γυαλιστερό μουστάκι στο
κομοδίνο, ένα ολοκαίνουριο καβουράκι, που σου εμπνέει σεβασμό, βασιλικά
τοποθετημένο στο κρεβάτι και ο Ορέστης προβάροντας το ύφος του, κοιτάζει
στον καθρέφτη και λέει στον Ορέστη «αυτά δεν γίνονται».
10.31... «είσαι έτοιμος ρε;» Ένας άγνωστος τύπος με το αριστερό χέρι στην
τσέπη του, που τσαλάκωνε ελαφρώς το μαύρο σακάκι (συνέχεια του μαύρου
παντελονιού και των μαύρων σκαρπινιών) με το τσιγάρο στο στόμα και το κεφάλι γερμένο μάγκικα προς τα αριστερά ακριβώς κάτω από το προσεγμένο -όπως τα υπόλοιπα- καβουράκι... φώναζε επιβλητικά απαιτώντας απάντηση και πάντοτε προσπαθώντας να ξεπεράσει το άγχος του μήπως και ξεκολλήσει το μουστάκι, που δεν είχε τοποθετήσει σωστά πάνω του.
-«Βίρα τις άγκυρες» Η πόρτα άνοιξε και από την τουαλέτα ξεπρόβαλε ένας τύπος βαρύς με ανοιχτό πουκάμισο στο στήθος και με γυρισμένα μανίκια ως τα μπράτσα (στολισμένα με τατουάζ γοργόνες). Από το κλειστό του στόμα κρεμόταν δεξιά μια σκαλιστή ξύλινη πίπα. Το παντελόνι του κουρασμένο σαν το βλέμμα του. Ο δεύτερος άγνωστος τύπος του σπιτιού απάντησε χωρίς να αφήσει περιθώρια για περαιτέρω διάλογο και πάντοτε προσπαθώντας να ξεπεράσει το άγχος του μήπως και ξεκολλήσει το μουστάκι, που δεν είχε τοποθετήσει σωστά πάνω του.
Καπετάν Στέφανος
Έχει ταξιδέψει μίλια άπειρα όσα
και τ' αστέρια. Του αρέσει η θάλασσα, φοβάται
τη στεριά. Αν δεν κουνιέται, ζαλίζεται και αν δεν
βρέχεται, κρυώνει. Ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς
και κακούς. Αποφάσισε να πάει στα καράβια
για να μάθει τον κόσμο και τη ζωή.
Ξέρει ότι τη ζωή ακόμα δεν την έμαθε.
Μάγκας Ορέστης
Ο μάγκας είναι άνθρωπος σωστός και ντόμπρος.
Μεγάλωσε με τις αρχές της ηθικής. Μ' αυτές πρέπει
να προχωρήσει ο κόσμος. Δεν δέχεται αστεία, χειρονομίες
και πειράγματα. Δεν προσβάλλει, δεν θέλει να τον προσβάλλουν
δεν κοιτάει περίεργα, δεν θέλει να τον κοιτάνε περίεργα .
Αξίζει να σκοτώσεις για την οικογένειά σου. Αξίζει να θυσιαστείς για
τους φίλους σου.
Σάββατο 7 Ιουλίου 2007
Σχόλιο: Απίστευτα πολύ μαλάκες τους θεωρούμε.
Με 82% προηγείται ξεκάθαρα η προβοκατόρικη επιλογή αυτού το προβοκατόρικου δημοψηφίσματος Τους θεωρούμε απίστευτα πολύ μαλάκες.
Η ερώτηση μου αρέσει και θα την αφήσω για λίγο καιρό ακόμη να βγάλετε τα απωθημένα σας.
Αφού λοιπόν τα βγάλουμε - τα απωθημένα μας- και τους σταυρώσουμε και τους βρίσουμε μέσω αυτής της κομψής -ο Θεός να την κάνει- μεθόδου, ας σκεφτούμε ποιός τους ανέδειξε όλους αυτούς τους κατά 82% απίστευτα πολύ μαλάκες.
Ε Μ Ε Ι Σ. . . . .
(είναι αυτό που μας λέγανε παιδιά όποιος κοροιδεύει, κοροιδεύει τον εαυτό του)
Η ερώτηση μου αρέσει και θα την αφήσω για λίγο καιρό ακόμη να βγάλετε τα απωθημένα σας.
Αφού λοιπόν τα βγάλουμε - τα απωθημένα μας- και τους σταυρώσουμε και τους βρίσουμε μέσω αυτής της κομψής -ο Θεός να την κάνει- μεθόδου, ας σκεφτούμε ποιός τους ανέδειξε όλους αυτούς τους κατά 82% απίστευτα πολύ μαλάκες.
Ε Μ Ε Ι Σ. . . . .
(είναι αυτό που μας λέγανε παιδιά όποιος κοροιδεύει, κοροιδεύει τον εαυτό του)
Παρασκευή 6 Ιουλίου 2007
Αγαπητό μου ημερολόγιο 11
Πάει και αυτό. Τώρα περιμένουμε τα αποτελέσματα. Λες να το πήραμε το πτυχίο ρε αγαπητό μου ημερολόγιο; Έχει πλάκα να μας βγει σε καλό τελικά το νομοσχέδιο της Γιαννάκου που προέβλεπε τη διαγραφή των αιώνιων φοιτητών και φοβηθήκαμε και πήγαμε να δώσουμε μάθημα μετά από τόσα χρόνια...; Ρε λες...; ! ;
Ημερολόγιο: Μάνο μην λες μαλακίες.
Ημερολόγιο: Μάνο μην λες μαλακίες.
Πέμπτη 5 Ιουλίου 2007
Μια κοινωνία χίλιες κραυγές - Επεισόδιο 8ο
Το ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ είναι ο αποτυχημένος τίτλος ενός αποτυχημένου βιβλίου που το απέρριψαν όσοι εκδότες το διάβασαν. Για αυτό λοιπόν και εγώ το αφήνω στην αιωνιότητα ανεβάζοντάς το στο internet.
Σας προειδοποιώ! Κάθε μορφής χρήση του μυθιστορήματος αυτού Ε Π Ι Τ Ρ Ε Π Ε Τ Α Ι .
(Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα)
(συνέχεια από προηγούμενο post 29/6/2007)
Σας προειδοποιώ! Κάθε μορφής χρήση του μυθιστορήματος αυτού Ε Π Ι Τ Ρ Ε Π Ε Τ Α Ι .
(Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα)
(συνέχεια από προηγούμενο post 29/6/2007)
-«Σύμφωνοι. Ξεκινάω αμέσως. Εγώ λοιπόν προτείνω για ένα βράδυ να γίνουμεξανά οι εαυτοί μας. Βγάλε τον μποέμ Ορέστη και ντύσ’ τον όπως του αρμόζει.Υπερβάσεις δεν επιτρέπονται. Μόνο αναχρονισμοί σε ενδυμασία και νοοτροπία.Τίποτα άλλο. Και έτσι όπως δεν ταιριάζει, όπως δεν περιμένει κανείς και δενφαντάζεται νους ανθρώπου, θα βγούμε και θα γλεντήσουμε για ένα βράδυ στιςΣέρρες που εδώ και χρόνια έχουν αποβάλει τέτοιους ανθρώπους. Δεν μ’ενδιαφέρει τι θες να γίνεις. Μ’ ενδιαφέρει να γίνεις αυτός που θα ήθελες να είσαι, αν δεν είχες καμία υποχρέωση και όλα αυτά να τα κάνεις, σαν να μηνείχες καμία δέσμευση και καμία αναστολή της εποχής μας. Θα βγάλουμε το μποέμ που κρύβουμε, τον ποιητή που θάψαμε, τον άνθρωπο που καλύπτουμε, τη μορφή που ζηλεύουμε, αυτό που θα ήμασταν, αν δεν ζούσαμε στην εποχή μας. Θ’αναζητήσουμε τον άλλο μας εαυτό. Θα μπούμε στην άλλη διάσταση της ζωής και θα κλέψουμε αυτό που μας ανήκει, θα πούμε ότι δεν είμαστε πολίτες αλλά άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Για μια φορά θα γίνουμε άνθρωποι χωρίς υποχρεώσεις και θα μεταμφιεστούμε σ’ αυτό που συμπαθούμε, όταν βλέπουμε στο δρόμο ή στις ταινίες. Δεν υπάρχουν περιορισμοί χρονικοί ή ηθικοί. Χτίζεις την καρδιά σου και μπορείς να χρησιμοποιήσεις ό,τι χρώμα θέλεις. Και έτσι θα βγούμε στον κόσμο για να μας δει».
Ήταν και οι δύο βέβαιοι ότι το χαμόγελο, που τους καληνύχτιζε, θα τους καλησπέριζε και την επόμενη, που ανανέωσαν το ραντεβού τους. Οι ώρες που μεσολαβούσαν μετατράπηκαν σε ώρες σκέψεις και περισυλλογής. Το επόμενο πρωινό που ξημέρωσε επίσης.
Ο Ορέστης το τίμησε με την παρουσία του γύρω στις 12. Ξύπνησε στοξενοδοχείο του με πονοκέφαλο, ταραχή, φούσκωμα μα πάνω απ’ όλα με αγωνία και διάθεση για προετοιμασία, που θα έπρεπε να είναι και πολλή και καλή, αν ήθελε να είναι συνεπής με την ιστορία και τον εαυτό του. Και το ήθελε περισσότερο απ’ ο, τιδήποτε άλλο. Θέλησε να ξεκινήσει την μέρα του με καλόελληνικό και αρωματικό σερραϊκό καφέ. Του είχαν πει πού θα μπορούσε ναικανοποιήσει τις απαιτήσεις του και τους πίστεψε. Στη Μεγάλου Αλεξάνδρου εδώ και χρόνια ο Κώστας κρατούσε τα πρωτεία στη παλαιότητα που ήταν η εγγύηση για όλα όσα του είχαν πει. Δεν ήταν εκεί ο Κώστας μα ήταν ο Χρήστος, ο υιός που εκεί μεγάλωσε και εκεί συνέχιζε να εργάζεται, παρά το πτυχίο Οικονομικώνπου είχε στο γραφείο του. Λίγο τον ένοιαζε η Μικροοικονομία. Περισσότερο τον ενδιέφερε η φουσκάλα στο καφέ, που τη δημιουργούσε κάθε φορά εκεί που ήθελε.Ο καφές, που τον έφερε, ξεπέρασε την προσδοκία του. Άναψε το τσιγάρο της απόλαυσης. Ο καφετζής που συνέχιζε να κοντράρεται με το χρόνο και να δίνειτη δική του μάχη με τον κόσμο και την τεχνολογία έκατσε στο τραπέζι και απαίτησε απαντήσεις.
-«Τι σε φέρνει στα μέρη μας; Γιατί Σερραίος μάλλον δεν είσαι. Θα σε είχα δειτόσα χρόνια ή κάνω λάθος;»
-«Δεν κάνεις λάθος, Αθηναίος είμαι. Περαστικός από την πόλη σας και λάτρηςτου ελληνικού καφέ και του ελληνικού καφενείου».
-«Δεν βαριέσαι. Δεν αξίζει και πολύ να είσαι λάτρης του. Δεν σου προσφέρειτίποτα εκτός από ένα μεροκάματο»
-«Τίποτα άλλο;»
-«Άντε και μια ήσυχη ζωή. Ο καφετζής ξέρει τι πρέπει να κάνει κάθε μέρα. Θαπερπατήσει τα χιλιόμετρα του, αλωνίζοντας όλη την αγορά για να μοιράσει καφέδες και πορτοκαλάδες. Θα πλύνει ποτήρια για να έχει για το απόγευμα καιτο βράδυ θα ξαναγυρίσει απ’ όλα τα μαγαζιά ξανακάνοντας τα χιλιόμετρα για νατα μαζέψει. Μπορείς να υπολογίσεις πόσα χιλιόμετρα περπάτησε ο πατέρας μου,που δουλεύει το καφενείο κάθε μέρα, όλη μέρα επί 34 χρόνια συνέχεια από τις 6.00 το πρωί μέχρι τις 12.00 το βράδυ; Εγώ δεν τολμώ να υπολογίσω. Και όμως φίλε, ξέρεις τι του συνέστησε ο γιατρός όταν έκανε κάποιες εξετάσεις πριν λίγους μήνες; Περπάτημα.»
Η δουλειά κάλεσε τον Χρήστο και αυτός της απάντησε τινάζοντας πάνω το κορμίτου, έτοιμος να κάνει για άλλη μια φορά αυτό που του άρεσε παρά τη γκρίνιατου. Ο Ορέστης έσβησε το τσιγάρο του, άφησε τα ψιλά, που είχε στην τσέπη τουκαι φεύγοντας ξανακοίταξε το συμπαθητικό καφενεδάκι για να το χαράξει στημνήμη του και να το βρει εύκολα όταν θα ξαναέλθει στις Σέρρες. Είχε πολλέςδουλειές τώρα να ετοιμάσει και να σκεφτεί. Το ραντεβού του ήταν σε λίγες ώρες και ακόμα δυστυχώς δεν είχε κάνει τίποτα πέρα από την απόφασή, που είχε πάρει λίγο πριν κοιμηθεί.
O δεκάλογος της ζωής
- ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΣΑΙ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ.
- H ΠΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΤΕΝΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΑΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΦΑΛΑΚΡΟΣ!
- ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ 4 ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ 1 ΠΡΟΒΑΤΟ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ.
- ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΗΧΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΣΟΛΑΔΑ. ΜΕΤΑ ΘΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΒΗΞΕΙΣ
- Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ.
- ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΓΥΜΝΙΣΤΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΦΑΤΣΕΣ.
- Η ΤΥΧΗ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΛΛΑ Η ΑΤΥΧΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΟΜΟΝΗ.
- ΚΑΝΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ: ΠΛΥΘΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ!!
- ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΛΟΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ. ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΑΖΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΡΕΥΝΑ.
- ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΙΛΑΝΕ.. ΛΕΝΕ ΑΝΤΙΟ!!!
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2007
Αγαπητό μου ημερολόγιο 10
Γιατρός: Συνήθως δεν τα λέω στους ασθενείς αυτά για να μην παίρνουν αέρα. Όμως είναι άδικο να μην σου πω αυτά τα αποτελέσματα. Η καρδιά σου δυνάμωσε και βελτίωσε την ποιότητα λειτουργίας της κατά 100%.
Ασθενής: Αυτό τί σημαίνει γιατρέ;
Γιατρός: Υπάρχουν ασθενείς που η φαρμακευτική αγωγή δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο δικός σου οργανισμός ανταποκρίνεται στα φάρμακα.
Ασθενής: Δηλαδή μπορεί να ζήσω 20 - 30 χρόνια; Μπορώ να κάνω οικογένεια;
Γιατρός: Ναι. Μπορείς. Αν συνεχίσεις έτσι, μπορείς.
Από τους παραπάνω δύο, εγώ ήμουν ο ένας. Και δεν είμαι γιατρός.
Καταλαβαίνετε τι άκουσα φίλοι μου μόλις χθες; Μπορείτε να καταλάβετε πως σκεφτόμουνα μέχρι χθες και πως νιώθω σήμερα;
Μέχρι χθες ρωτούσα και κανείς δεν μου απαντούσε. Έλεγαν ότι πρέπει να περιμένουν τις εξετάσεις κάθε φορά.
Χθες όμως ο καθηγητής μου είπε ότι θα ζήσω.
Τώρα θ΄αλλάξουν πολλά.
Αγαπητό μου ημερολόγιο αλλάζουμε ρότα. Τώρα θα απαντήσουμε σ' αυτούς που μας αδίκησαν και κυρίως σε όσους τολμήσουν να μας ξαναδικήσουν. Τώρα ξαναμπαίνουμε στη μάχη. Τώρα είμαστε πιο δυνατοί και από πριν.
Ευχαριστώ τους φίλους μου που θα διαβάσουν το post αλλά από διακριτικότητα θα προσποιούνται μπροστά μου ότι δεν το διάβασαν. Αρκετά με τις παρηγορητικές κουβέντες. Αρκετό χρόνο χάσαμε αγαπητό μου ημερολόγιο. Τι λες; Ξεκινάμε πάλι; Έχουμε τόσα να κάνουμε...
Ασθενής: Αυτό τί σημαίνει γιατρέ;
Γιατρός: Υπάρχουν ασθενείς που η φαρμακευτική αγωγή δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο δικός σου οργανισμός ανταποκρίνεται στα φάρμακα.
Ασθενής: Δηλαδή μπορεί να ζήσω 20 - 30 χρόνια; Μπορώ να κάνω οικογένεια;
Γιατρός: Ναι. Μπορείς. Αν συνεχίσεις έτσι, μπορείς.
Από τους παραπάνω δύο, εγώ ήμουν ο ένας. Και δεν είμαι γιατρός.
Καταλαβαίνετε τι άκουσα φίλοι μου μόλις χθες; Μπορείτε να καταλάβετε πως σκεφτόμουνα μέχρι χθες και πως νιώθω σήμερα;
Μέχρι χθες ρωτούσα και κανείς δεν μου απαντούσε. Έλεγαν ότι πρέπει να περιμένουν τις εξετάσεις κάθε φορά.
Χθες όμως ο καθηγητής μου είπε ότι θα ζήσω.
Τώρα θ΄αλλάξουν πολλά.
Αγαπητό μου ημερολόγιο αλλάζουμε ρότα. Τώρα θα απαντήσουμε σ' αυτούς που μας αδίκησαν και κυρίως σε όσους τολμήσουν να μας ξαναδικήσουν. Τώρα ξαναμπαίνουμε στη μάχη. Τώρα είμαστε πιο δυνατοί και από πριν.
Ευχαριστώ τους φίλους μου που θα διαβάσουν το post αλλά από διακριτικότητα θα προσποιούνται μπροστά μου ότι δεν το διάβασαν. Αρκετά με τις παρηγορητικές κουβέντες. Αρκετό χρόνο χάσαμε αγαπητό μου ημερολόγιο. Τι λες; Ξεκινάμε πάλι; Έχουμε τόσα να κάνουμε...
Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007
ΠΟΛΥΔΩΡΑ ΕΙΣΑΙ ΚΟΥΚΛΟΣ
Ρε Πολύδωρα, μην τυχόν και παραιτηθείς...
Αφού έσπασες στο ξύλο τους φοιτητές και στήριξες τους μπάτσους σου στην προσπάθειά τους, άφησες να καεί και η Πάρνηθα. (40.000 στρέμματα). Όλη η Ελλάδα υποτίθεται ότι ήταν σ' επιφυλακή, και όμως μια μικρή πυρκαγιά από τα Δερβενοχώρια, έκαψε τον τελευταίο πνεύμονα της Αττικής. Τότε... ποιά ήταν η επιφυλακή σας; Πόσο έτοιμοι ήσασταν;
Ρε Πολύδωρα, μην τυχόν και παραιτηθείς γιατί πάλι έκανες ό,τι μπορούσες. Απλά δεν μπορείς τίποτα.
Ρε Πολύδωρα, τελικά έχεις πολύ πλάκα. Τί για την χλωρίδα νοιάστηκες (κάηκε όλο το βουνό), τί για την πανίδα θα μεριμνούσες (χιλιάδες ζώα κάηκαν), τί θα φρόντιζες για τους πυλώνες της ΔΕΗ (κάηκαν και αναζωπυρώθηκε η φωτιά).
Μην τους ακούς Πολύδωρα. Ο μόνος που δεν φταίει είσαι εσύ. Κατά πάσα πιθανότητα θα φταίει ο Συνασπισμός, έτσι Πολυδωράκο;
Και τέλος έχω να πω και κάτι που με πνίγει.
Μας πρήξατε τ΄αρχίδια εδώ και ένα μήνα ότι ο μηχανισμός θα είναι έτοιμος και η κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει με επιτυχία τον καύσωνα. Ρε, δεν βγήκε ο Ιούνιος ακόμη και κάηκε η Πάρνηθα και βυθίστηκε η μισή Ελλάδα στο σκοτάδι. Το μόνο που σκεφτήκατε είναι η προεκλογική μαλακία να κλείσουν οι δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν air conditions για μία αίθουσα και να πάνε οι δημόσιοι υπάλληλοι στα σπίτια τους για να λειτουργούν 100 πλάσια air conditions την ίδια ώρα.
Μόνο αυτό σκεφτήκατε. Ρε πόσο μαλάκες είστε;
Κέρδισε ο VAS VAS ! ! !
Παρασκευάς (vas vas)
80%
Πολύδωρας Βύρων
8%
Κουλούρης Κίμων
8%
Μπασιάκος Ευάγγελος
4%
Αυτά είναι τα αποτελέσματα... Η ερώτηση ήταν: ΠΟΙΟΝ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟ;
Προσωπικά θεωρώ τα αποτελέσματα λογικότατα...
Και μην υποστηρίξει κανείς ότι το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό... γιατί αν τυχόν αφήναμε και άλλο την ίδια ερώτηση, η διαφορά θα μεγάλωνε. Τους σώσαμε τους κυρίους.
80%
Πολύδωρας Βύρων
8%
Κουλούρης Κίμων
8%
Μπασιάκος Ευάγγελος
4%
Αυτά είναι τα αποτελέσματα... Η ερώτηση ήταν: ΠΟΙΟΝ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟ;
Προσωπικά θεωρώ τα αποτελέσματα λογικότατα...
Και μην υποστηρίξει κανείς ότι το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό... γιατί αν τυχόν αφήναμε και άλλο την ίδια ερώτηση, η διαφορά θα μεγάλωνε. Τους σώσαμε τους κυρίους.
Μια κοινωνία χίλιες κραυγές - Επεισόδιο 7ο
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ είναι ο αποτυχημένος τίτλος ενός αποτυχημένου βιβλίου που το απέρριψαν όσοι εκδότες το διάβασαν. Το αφήνω λοιπόν και εγώ στην αιωνιότητα ανεβάζοντάς το στο internet.
Σας προειδοποιώ: Οποιασδήποτε μορφής χρήση αυτού του κειμένου χωρίς την έγκρισή μου Ε Π Ι Τ Ρ Ε Π Ε ΤΑ Ι… (Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα. Μωρέ μακάρι να το διαβάσετε και να σας σκάσει κανένα χαμόγελο).
(συνέχεια από το προηγούμενο post 26/6/2007)
Σας προειδοποιώ: Οποιασδήποτε μορφής χρήση αυτού του κειμένου χωρίς την έγκρισή μου Ε Π Ι Τ Ρ Ε Π Ε ΤΑ Ι… (Μας έχουν πρήξει με τα πνευματικά δικαιώματα. Μωρέ μακάρι να το διαβάσετε και να σας σκάσει κανένα χαμόγελο).
(συνέχεια από το προηγούμενο post 26/6/2007)
-«Σαν σήμερα εννοείς που ήπιαμε στην υγειά μας...»
-«2 Ιουλίου 1988... βέβαια... η τελευταία φορά που βρεθήκαμε στη Κομοτηνή.
Πω... πω... τι μου θύμησες τώρα; Ρε, θυμάσαι που συγκεντρωθήκαμε στην
πλατεία με τα παιδιά και πίναμε μέχρι τα ξημερώματα; Και μετά πήγαμε στο
σπίτι της Λένας της Κύπριας; Τι καλή κοπέλα η Λένα! Μέσα στην καρδιά μου την έχω. Άτομο σπαθί. Θα σε βοηθήσει, όποτε της το ζητήσεις. Καλή φίλη πάνω απ' όλα. Είχαμε διατηρήσει -θυμάμαι- επικοινωνία, τους πρώτους μήνες».
-«Και δεν σου είπε τίποτα;»
-«Τι να μου πει ρε; Με ρωτούσε για σένα... αν είσαι καλά, για τα παιδιά και
τέτοια».
-«Τίποτα άλλο; Τίποτα πιο συγκεκριμένο; Εννοώ κάτι πιο...πιο...ενδιαφέρον;»
-«Χαιρετίσματα, τυπικές ευχές και καλόκαρδες απόψεις περί παρελθόντος.
Τίποτα άλλο για να είμαι ειλικρινής. Δεν καταλαβαίνω όμως το ύφος σου και
πού το πας. Μου εξηγείς σε παρακαλώ το υποχθόνιο χαμόγελό σου;»
-«Φίλε μου μετά από 17 χρόνια ίσως ήλθε η ώρα να σου πω ένα από τα ελάχιστα μυστικά, που δεν σου έχω εκμυστηρευτεί. Εκείνο το βράδυ, κάποια στιγμή ανέβηκα με τη Λένα στο σπίτι μου και σ' αφήσαμε να κοιμηθείς στο σπίτι της. Το θυμάσαι; Υποτίθεται για να πάρουμε το ούζο, που είχαμε εκεί και κάποια τραγούδια. Ε... λοιπόν, ανεβαίνουμε επάνω για να της δώσω να διαβάσει τα τραγούδια μας και...»
-«Τι και... ρε;»
-«Ε... να»
-«Τι να ρε; Τη φίλη μας; Γάμησες την Λένα ρε αθεόφοβε; Τη φίλη μας; Δεν
έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο; Δε ντρέπεσαι βρε κάθαρμα;»
Ο Ορέστης προσπαθούσε να φέρει τον Στέφανο σε δύσκολη θέση αλλά μάταια. Ο κατηγορούμενος αντί να ντραπεί, είχε ξεσπάσει σε γέλια ψιλοντροπαλά μα συνάμα υπερήφανα, ικανά να παρασύρουν και τον Ορέστη, που ήθελε να παραμείνει σοβαρός αλλά δεν τα κατάφερε.
-«Δηλαδή συγγνώμη ρε Στέφανε, εσύ δεν έχεις φίλους; Τους γαμάς όλους δηλαδή; Δεν είσαι άνθρωπος ρε, είσαι ζώο. Καλά ρε, είσαι με τα καλά σου; Τη Λένα γάμησες;»
Οι ερωτήσεις έρχονταν η μία μετά την άλλη χωρίς να περιμένουν απάντηση, γρήγορες, με σκοπό να σφυροκοπήσουν τη συνείδηση και την ηθική του Στέφανου που όμως φαινόταν να μην είχε καταλάβει τίποτα. Είχε πέσει κάτω στο δρόμο από τα γέλια και έπιανε την κοιλιά του, ανήμπορος ν' αντιδράσει.
-«Ώστε γι' αυτό με ρωτούσε τι κάνει ο Στέφανος λες και περίμενε ν' ακούσει
τίποτα από μένα! Μου είχε κάνει εντύπωση αλλά πού να το σκεφτώ; Φοβόταν
μήπως είχα μάθει τίποτα και ήθελε να καταλάβει. Αλήθεια γιατί τόση
μυστικότητα;»
-«Η αλήθεια είναι ότι δεν φοβόταν γι' αυτήν καθ' αυτήν την πράξη μήπως
μαθευτεί όσο για τα παραλειπόμενα της υπόθεσης».
-«Δηλαδή... »
-«Να, εκεί που πλέον έχουμε ξαπλώσει στο πάτωμα και φιλιόμαστε και πλέον
ξέρουμε πού θα οδηγηθούμε και έχει γίνει ήδη η σιωπηρή συμφωνία ότι όπου να' ναι γαμιόμαστε, η Λένα μου ψιθυρίζει στ' αυτί σε μια στιγμή πάθους ότι είναι παρθένα. Εγώ βέβαια νόμιζα ότι την είχε γαμήσει ο Θανάσης παλαιότερα, γιατί έτσι είχε ακουστεί αλλά μου λέει ότι χώρισαν για αυτόν ακριβώς το λόγο... επειδή η Λένα ήθελε ρομάντζα και υπομονή και ο Θανάσης δεν είχε ούτε από το ένα ούτε από το άλλο. Τέλος πάντων, εγώ ήδη έχω ξενερώσει και σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό μια κοπέλα, που κράτησε την παρθενιά της εδώ και 4 χρόνια να της την πάρω εγώ σε 40 αδιάφορα συναισθηματικά λεπτά, με το πιθανότερο να μην με ξαναδεί ποτέ και αρχίζω σιγά σιγά ν' απομακρύνομαι. Βέβαια, είμαι σε δύσκολη θέση, γιατί δεν πρέπει να δείξω ότι με χάλασε το μυστικό της για να μην την προσβάλω και αρχίζω να το παίζω ζαλισμένος, μισοκοιμισμένος και υπερβολικά εξουθενωμένος. Όλα αυτά που έκανα δηλαδή, όταν δεν ήθελα να γαμήσω δεύτερη φορά την Μαργαρίτα. Βρισκόμασταν μια φορά τον μήνα και μπορούσα κάθε φορά να την πείσω ότι είχα πολλές δουλειές και δεν έβρισκα χρόνο και ότι ήμουν πολύ κουρασμένος και ότι θα έπρεπε να κοιμηθώ αμέσως μετά την πρώτη φορά, γιατί μεταξύ μας δεν είχα καμιά όρεξη να την ακούω για δεύτερη φορά να μουγκρίζει. Γιατί μιλάμε για κανονικό μουγκρητό φίλε. Κανένα αισθησιακό σεξουαλικό βογκητό απ' αυτά που σ' ερεθίζουν. Μιλάμε για κανονικό
στεγνό απλό μουγκρητό απ' αυτά που σε απωθούν. Αλλά ξαναγυρίζω στη Λένα. Εκεί λοιπόν, που αρχίζω να προσποιούμαι ότι δεν ακούω για μερικά
δευτερόλεπτα μήπως και καταλάβει ότι κοιμάμαι και μ' αφήσει ήσυχο, η Λένα
ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και όχι μόνο δεν ηρεμεί, ως όφειλε μια ήρεμη,
ήσυχη, παρθένα κοπέλα σε παρόμοιες περιπτώσεις αλλά με τολμηρές και
αποφασιστικές κινήσεις μου βγάζει τη ζώνη από το παντελόνι και σκύβει να
δοκιμάσει για πρώτη φορά στην πράξη όλα αυτά που είχε δει στην τηλεόραση
σχετικά με την πίπα. Και πλάκα πλάκα δεν ήταν καθόλου άσχημη. Ίσως λίγο
αγχώδης και απότομη και κατ' επέκταση κάπως οδυνηρή αλλά κακή δεν μπορείς να την πεις. Και να λίγο η έκπληξη, να λίγο το απρόσμενο του πράγματος... δεν πρόλαβα να της πω να τραβηχτεί. Εκεί λοιπόν γίνεται η στραβή και η Λένα αρχίζει να πνίγεται γιατί κάτι (...) πετάχτηκε απότομα και κόλλησε στο βάθος του φάρυγγά της, χωρίς να το περιμένει. Αυτή τρόμαξε και άρχισε να βήχει βαριά και με αηδία, χωρίς να μπορεί να κουμαντάρει τον εαυτό της. Σε λίγα δευτερόλεπτα, το πρόσωπό της έχει γίνει κατακόκκινο και τα μάτια της κοντεύουν να πεταχτούν και όλο αυτό το ζόρι που ένιωθε και θα την έπνιγε, ευτυχώς βρήκε άλλο τρόπο διαφυγής. Ακούστηκε μια απίστευτη κλανιά ...τέτοια που ποτέ σου δεν θα φανταζόσουν για δημιουργό της, την μικρόσωμη Λένα. Απορώ πως δεν σε ξύπνησε εσένα, που κοιμόσουν στον κάτω όροφο. Κάθομαι για λίγο άφωνος, την κοιτάζω στα μάτια άφωνος, την χειροκροτώ άφωνος για το θέαμα που μου προσέφερε και σε δευτερόλεπτα ξεσπώ σε απίστευτα γέλια, που όμως έκαναν τη Λένα να ντραπεί, να σκουπιστεί και να φύγει. Όταν ηρέμησα μετά από λίγο, σκέφτηκα να βγω να τη ψάξω αλλά ήμουνα πολύ κουρασμένος για κάτι τέτοια, οπότε έκατσα λίγο με κλειστά μάτια για να ηρεμήσω. Από τύχη ξύπνησα στην ώρα μου και ήλθα να σε πάρω για να προλάβουμε το τρένο. Από τότε δεν ξαναείδα τη
Λένα και φαντάζομαι ότι ούτε αυτή θα ήθελε να με δει».
Ο Ορέστης μόλις είχε ανάψει ένα τσιγάρο και του έπεσε κάτω από το δυνατό χαχανητό. Μετά ξαφνικά σοβάρεψε και έδειξε να ντρέπεται για τη φίλη του και αμέσως μετά και πάλι ξέσπασε σαν να θυμήθηκε τη γελοία στιγμή. Κρίμα, που δεν ήταν μπροστά στο σκηνικό.
-«Για παράδειγμα αυτό ρε Στέφανε η Λένα δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Το γελοίο
του πράγματος δημιούργησε μια ισχυρή ανάμνηση.»
Γαλήνια ατμόσφαιρα και ήσυχη απόλυτη ηρεμία τους επισκέφτηκαν και τους κέρασαν λίγο από την ουσία τους. Ευπρόσδεκτες και καλοδεχούμενες έκατσαν πλάι τους και τους συντρόφευσαν σαν να τις κάλεσαν. Οι άντρες κοιτάχτηκαν στα μάτια και σχεδόν συνέχισαν σιωπηλά τη συζήτηση και την ανάκληση των αναμνήσεων.
-«Ορέστη υπάρχει και άλλο στοιχείο από εκείνη τη βραδιά, που ποτέ δεν ξέχασα και πάντα θα θυμάμαι».
-«Τι είναι αυτό;»
-«2 Ιουλίου 2007... όπου και αν βρισκόμαστε, όπως και αν είμαστε. Ορκίζομαι.
Τα θυμάσαι αυτά τα λόγια Ορέστη;»
-«Δεν ξέρω, αν σε καταλαβαίνω Στέφανε.»
-«Δεν μπορείς να με κάνεις να πιστέψω ότι δεν το θυμάσαι. Δεν πέρασαν πάνω από 17 χρόνια. Δεν είναι και τόσο μεγάλο το διάστημα για να πουλήσεις τη ψυχή σου. Τέτοια μέρα, λίγες ώρες και πολλά χρόνια πριν, εμείς οι δύο
υποσχεθήκαμε αιώνια νεότητα. Δεν μπορείς τώρα να μου αναιρείς την σκέψη μιας ζωής και την αναμονή τόσων ονείρων».
-«Βοήθησέ με σε παρακαλώ κι' άλλο».
-«Πέφτω από τα σύννεφα. Δεν το πιστεύω. Αρνούμαι. Είμαι σίγουρος ότι το
θυμάσαι καλά. Ανακάλεσε την πρώτη σου τοποθέτηση και πάρε σαφή θέση για όλα αυτά».
-«Όχι, δεν το ξέχασα. Απλά ντρέπομαι να ομολογήσω ότι δεν το πήρα στα σοβαρά καθώς και ότι δεν πίστευα ότι εσύ θα το θυμάσαι. Αν εσύ πάντως δεν έλεγες τίποτα, εγώ δεν θα το ανακινούσα. Αυτό όμως πέρα από μια ειλικρινή συγγνώμη, δεν σημαίνει τίποτα άλλο. Περιμένω ν' ακούσω και να ακολουθήσω τις εντολές σου και τις προκλήσεις σου.»
-«Ο όρκος μας ήταν κοινός. Περιμένω τα αντίστοιχα. Εγώ έχω σκεφτεί και έχω
σχεδιάσει τη δική μου θέση στο ζήτημα αποδεικνύω ότι ακόμα είμαι νέος.
Περιμένω και απαιτώ την ίδια οργάνωση και από εσένα».
-«Κατεβάζω πρόταση, που θα ικανοποιήσει και τους δύο. Ξεκινάνε με το δικό
σου σχέδιο και αμέσως μετά δεσμεύομαι για τη δική μου συνέχεια».
-«2 Ιουλίου 1988... βέβαια... η τελευταία φορά που βρεθήκαμε στη Κομοτηνή.
Πω... πω... τι μου θύμησες τώρα; Ρε, θυμάσαι που συγκεντρωθήκαμε στην
πλατεία με τα παιδιά και πίναμε μέχρι τα ξημερώματα; Και μετά πήγαμε στο
σπίτι της Λένας της Κύπριας; Τι καλή κοπέλα η Λένα! Μέσα στην καρδιά μου την έχω. Άτομο σπαθί. Θα σε βοηθήσει, όποτε της το ζητήσεις. Καλή φίλη πάνω απ' όλα. Είχαμε διατηρήσει -θυμάμαι- επικοινωνία, τους πρώτους μήνες».
-«Και δεν σου είπε τίποτα;»
-«Τι να μου πει ρε; Με ρωτούσε για σένα... αν είσαι καλά, για τα παιδιά και
τέτοια».
-«Τίποτα άλλο; Τίποτα πιο συγκεκριμένο; Εννοώ κάτι πιο...πιο...ενδιαφέρον;»
-«Χαιρετίσματα, τυπικές ευχές και καλόκαρδες απόψεις περί παρελθόντος.
Τίποτα άλλο για να είμαι ειλικρινής. Δεν καταλαβαίνω όμως το ύφος σου και
πού το πας. Μου εξηγείς σε παρακαλώ το υποχθόνιο χαμόγελό σου;»
-«Φίλε μου μετά από 17 χρόνια ίσως ήλθε η ώρα να σου πω ένα από τα ελάχιστα μυστικά, που δεν σου έχω εκμυστηρευτεί. Εκείνο το βράδυ, κάποια στιγμή ανέβηκα με τη Λένα στο σπίτι μου και σ' αφήσαμε να κοιμηθείς στο σπίτι της. Το θυμάσαι; Υποτίθεται για να πάρουμε το ούζο, που είχαμε εκεί και κάποια τραγούδια. Ε... λοιπόν, ανεβαίνουμε επάνω για να της δώσω να διαβάσει τα τραγούδια μας και...»
-«Τι και... ρε;»
-«Ε... να»
-«Τι να ρε; Τη φίλη μας; Γάμησες την Λένα ρε αθεόφοβε; Τη φίλη μας; Δεν
έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο; Δε ντρέπεσαι βρε κάθαρμα;»
Ο Ορέστης προσπαθούσε να φέρει τον Στέφανο σε δύσκολη θέση αλλά μάταια. Ο κατηγορούμενος αντί να ντραπεί, είχε ξεσπάσει σε γέλια ψιλοντροπαλά μα συνάμα υπερήφανα, ικανά να παρασύρουν και τον Ορέστη, που ήθελε να παραμείνει σοβαρός αλλά δεν τα κατάφερε.
-«Δηλαδή συγγνώμη ρε Στέφανε, εσύ δεν έχεις φίλους; Τους γαμάς όλους δηλαδή; Δεν είσαι άνθρωπος ρε, είσαι ζώο. Καλά ρε, είσαι με τα καλά σου; Τη Λένα γάμησες;»
Οι ερωτήσεις έρχονταν η μία μετά την άλλη χωρίς να περιμένουν απάντηση, γρήγορες, με σκοπό να σφυροκοπήσουν τη συνείδηση και την ηθική του Στέφανου που όμως φαινόταν να μην είχε καταλάβει τίποτα. Είχε πέσει κάτω στο δρόμο από τα γέλια και έπιανε την κοιλιά του, ανήμπορος ν' αντιδράσει.
-«Ώστε γι' αυτό με ρωτούσε τι κάνει ο Στέφανος λες και περίμενε ν' ακούσει
τίποτα από μένα! Μου είχε κάνει εντύπωση αλλά πού να το σκεφτώ; Φοβόταν
μήπως είχα μάθει τίποτα και ήθελε να καταλάβει. Αλήθεια γιατί τόση
μυστικότητα;»
-«Η αλήθεια είναι ότι δεν φοβόταν γι' αυτήν καθ' αυτήν την πράξη μήπως
μαθευτεί όσο για τα παραλειπόμενα της υπόθεσης».
-«Δηλαδή... »
-«Να, εκεί που πλέον έχουμε ξαπλώσει στο πάτωμα και φιλιόμαστε και πλέον
ξέρουμε πού θα οδηγηθούμε και έχει γίνει ήδη η σιωπηρή συμφωνία ότι όπου να' ναι γαμιόμαστε, η Λένα μου ψιθυρίζει στ' αυτί σε μια στιγμή πάθους ότι είναι παρθένα. Εγώ βέβαια νόμιζα ότι την είχε γαμήσει ο Θανάσης παλαιότερα, γιατί έτσι είχε ακουστεί αλλά μου λέει ότι χώρισαν για αυτόν ακριβώς το λόγο... επειδή η Λένα ήθελε ρομάντζα και υπομονή και ο Θανάσης δεν είχε ούτε από το ένα ούτε από το άλλο. Τέλος πάντων, εγώ ήδη έχω ξενερώσει και σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό μια κοπέλα, που κράτησε την παρθενιά της εδώ και 4 χρόνια να της την πάρω εγώ σε 40 αδιάφορα συναισθηματικά λεπτά, με το πιθανότερο να μην με ξαναδεί ποτέ και αρχίζω σιγά σιγά ν' απομακρύνομαι. Βέβαια, είμαι σε δύσκολη θέση, γιατί δεν πρέπει να δείξω ότι με χάλασε το μυστικό της για να μην την προσβάλω και αρχίζω να το παίζω ζαλισμένος, μισοκοιμισμένος και υπερβολικά εξουθενωμένος. Όλα αυτά που έκανα δηλαδή, όταν δεν ήθελα να γαμήσω δεύτερη φορά την Μαργαρίτα. Βρισκόμασταν μια φορά τον μήνα και μπορούσα κάθε φορά να την πείσω ότι είχα πολλές δουλειές και δεν έβρισκα χρόνο και ότι ήμουν πολύ κουρασμένος και ότι θα έπρεπε να κοιμηθώ αμέσως μετά την πρώτη φορά, γιατί μεταξύ μας δεν είχα καμιά όρεξη να την ακούω για δεύτερη φορά να μουγκρίζει. Γιατί μιλάμε για κανονικό μουγκρητό φίλε. Κανένα αισθησιακό σεξουαλικό βογκητό απ' αυτά που σ' ερεθίζουν. Μιλάμε για κανονικό
στεγνό απλό μουγκρητό απ' αυτά που σε απωθούν. Αλλά ξαναγυρίζω στη Λένα. Εκεί λοιπόν, που αρχίζω να προσποιούμαι ότι δεν ακούω για μερικά
δευτερόλεπτα μήπως και καταλάβει ότι κοιμάμαι και μ' αφήσει ήσυχο, η Λένα
ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και όχι μόνο δεν ηρεμεί, ως όφειλε μια ήρεμη,
ήσυχη, παρθένα κοπέλα σε παρόμοιες περιπτώσεις αλλά με τολμηρές και
αποφασιστικές κινήσεις μου βγάζει τη ζώνη από το παντελόνι και σκύβει να
δοκιμάσει για πρώτη φορά στην πράξη όλα αυτά που είχε δει στην τηλεόραση
σχετικά με την πίπα. Και πλάκα πλάκα δεν ήταν καθόλου άσχημη. Ίσως λίγο
αγχώδης και απότομη και κατ' επέκταση κάπως οδυνηρή αλλά κακή δεν μπορείς να την πεις. Και να λίγο η έκπληξη, να λίγο το απρόσμενο του πράγματος... δεν πρόλαβα να της πω να τραβηχτεί. Εκεί λοιπόν γίνεται η στραβή και η Λένα αρχίζει να πνίγεται γιατί κάτι (...) πετάχτηκε απότομα και κόλλησε στο βάθος του φάρυγγά της, χωρίς να το περιμένει. Αυτή τρόμαξε και άρχισε να βήχει βαριά και με αηδία, χωρίς να μπορεί να κουμαντάρει τον εαυτό της. Σε λίγα δευτερόλεπτα, το πρόσωπό της έχει γίνει κατακόκκινο και τα μάτια της κοντεύουν να πεταχτούν και όλο αυτό το ζόρι που ένιωθε και θα την έπνιγε, ευτυχώς βρήκε άλλο τρόπο διαφυγής. Ακούστηκε μια απίστευτη κλανιά ...τέτοια που ποτέ σου δεν θα φανταζόσουν για δημιουργό της, την μικρόσωμη Λένα. Απορώ πως δεν σε ξύπνησε εσένα, που κοιμόσουν στον κάτω όροφο. Κάθομαι για λίγο άφωνος, την κοιτάζω στα μάτια άφωνος, την χειροκροτώ άφωνος για το θέαμα που μου προσέφερε και σε δευτερόλεπτα ξεσπώ σε απίστευτα γέλια, που όμως έκαναν τη Λένα να ντραπεί, να σκουπιστεί και να φύγει. Όταν ηρέμησα μετά από λίγο, σκέφτηκα να βγω να τη ψάξω αλλά ήμουνα πολύ κουρασμένος για κάτι τέτοια, οπότε έκατσα λίγο με κλειστά μάτια για να ηρεμήσω. Από τύχη ξύπνησα στην ώρα μου και ήλθα να σε πάρω για να προλάβουμε το τρένο. Από τότε δεν ξαναείδα τη
Λένα και φαντάζομαι ότι ούτε αυτή θα ήθελε να με δει».
Ο Ορέστης μόλις είχε ανάψει ένα τσιγάρο και του έπεσε κάτω από το δυνατό χαχανητό. Μετά ξαφνικά σοβάρεψε και έδειξε να ντρέπεται για τη φίλη του και αμέσως μετά και πάλι ξέσπασε σαν να θυμήθηκε τη γελοία στιγμή. Κρίμα, που δεν ήταν μπροστά στο σκηνικό.
-«Για παράδειγμα αυτό ρε Στέφανε η Λένα δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Το γελοίο
του πράγματος δημιούργησε μια ισχυρή ανάμνηση.»
Γαλήνια ατμόσφαιρα και ήσυχη απόλυτη ηρεμία τους επισκέφτηκαν και τους κέρασαν λίγο από την ουσία τους. Ευπρόσδεκτες και καλοδεχούμενες έκατσαν πλάι τους και τους συντρόφευσαν σαν να τις κάλεσαν. Οι άντρες κοιτάχτηκαν στα μάτια και σχεδόν συνέχισαν σιωπηλά τη συζήτηση και την ανάκληση των αναμνήσεων.
-«Ορέστη υπάρχει και άλλο στοιχείο από εκείνη τη βραδιά, που ποτέ δεν ξέχασα και πάντα θα θυμάμαι».
-«Τι είναι αυτό;»
-«2 Ιουλίου 2007... όπου και αν βρισκόμαστε, όπως και αν είμαστε. Ορκίζομαι.
Τα θυμάσαι αυτά τα λόγια Ορέστη;»
-«Δεν ξέρω, αν σε καταλαβαίνω Στέφανε.»
-«Δεν μπορείς να με κάνεις να πιστέψω ότι δεν το θυμάσαι. Δεν πέρασαν πάνω από 17 χρόνια. Δεν είναι και τόσο μεγάλο το διάστημα για να πουλήσεις τη ψυχή σου. Τέτοια μέρα, λίγες ώρες και πολλά χρόνια πριν, εμείς οι δύο
υποσχεθήκαμε αιώνια νεότητα. Δεν μπορείς τώρα να μου αναιρείς την σκέψη μιας ζωής και την αναμονή τόσων ονείρων».
-«Βοήθησέ με σε παρακαλώ κι' άλλο».
-«Πέφτω από τα σύννεφα. Δεν το πιστεύω. Αρνούμαι. Είμαι σίγουρος ότι το
θυμάσαι καλά. Ανακάλεσε την πρώτη σου τοποθέτηση και πάρε σαφή θέση για όλα αυτά».
-«Όχι, δεν το ξέχασα. Απλά ντρέπομαι να ομολογήσω ότι δεν το πήρα στα σοβαρά καθώς και ότι δεν πίστευα ότι εσύ θα το θυμάσαι. Αν εσύ πάντως δεν έλεγες τίποτα, εγώ δεν θα το ανακινούσα. Αυτό όμως πέρα από μια ειλικρινή συγγνώμη, δεν σημαίνει τίποτα άλλο. Περιμένω ν' ακούσω και να ακολουθήσω τις εντολές σου και τις προκλήσεις σου.»
-«Ο όρκος μας ήταν κοινός. Περιμένω τα αντίστοιχα. Εγώ έχω σκεφτεί και έχω
σχεδιάσει τη δική μου θέση στο ζήτημα αποδεικνύω ότι ακόμα είμαι νέος.
Περιμένω και απαιτώ την ίδια οργάνωση και από εσένα».
-«Κατεβάζω πρόταση, που θα ικανοποιήσει και τους δύο. Ξεκινάνε με το δικό
σου σχέδιο και αμέσως μετά δεσμεύομαι για τη δική μου συνέχεια».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)